Ar yu ken, ar yu ken. Bir insan bu kadar güzel aparkat çeker mi? çekince de adamın canının yarısını paket yapıp cebine koyar mı? Aynen yapar, hele o adam Riyu ya da Ken diye biliniyorsa mutlaka yapar. üstüne bide adu ken çeker canının öbür yarısını da eline verir bir sonraki zavallıyı gelsin diye bekler.

Atari salonları, 8 ve 16 Bitlik atariler, SEGA Dreamcast’ inden tutunda PS1 ve PS2’ sine ( hatta cep telefonları ve VCDlerde bile ) neredeyse tüm oyun konsollarında farklı türleriyle karşımıza çıkmış bir oyundan, yıllardır unutulmayan, sürekli yeni sürümleriyle karşımıza çıkan Street Fighter’ dan bahsediyorum. Sokak dövüşlerinde iyilerle kötülerin karşı karşıya geldiği, aşkın ve kardeşliğin bile konu edildiği nadide bir oyun.

O kadar büyük bir kitle tarafından bilinir ki beyaz perdeye bile konu olmuştur. Sinemalarda izlenme rekorları kırmıştır.

Dövüş oyunlarının atası Street Fighter’ dır. Ne de olsa bir dönemin başlamasına bir dönemin de kapanmasına sebep olmuştur. İlerlemeli oyunların hâkimiyetine son vermiştir. İlk aklıma gelen karakterleri Riyu, Ken, Gayl, Çun Li, Blanka ve Dalsım. Tabii Sagat, Zangef, Baldrog ve diğer karakterleri de unutmamak lazım.

Her karakterin kendine has teknikleri ve kombine hareketleri var. İnsanın hayallerinin sınırlarda gezdirildiği bir fantastik dövüş türü. Vücutların ateş çıkarmaları mı, ateı saçmaları mı, esnemesi mi? Ne ararsanız bulabileceğiniz bir oyundur Street Fighter. İsmi bir ortamda anıldığında ilk aklıma gelen ifade “ar yu ken”ve “yep yep yu kendir”. Oyunu anlatmaya gerek yok aslında, herkesce çok iyi bilinen bir oyun olduğu için çok fazla derinlere gitmiyorum.