Hayalleriniz Bittiğinde Okuyun Bunu!

Kendimle başbaşa kaldığım saatlerde buldum kendimi. Keşfe çıktığım anlarda hayallerimi yıkadım hiç bıkmadan. İnsan hayalleriyle yaşar diye defalarca söyledim kendime. Defalarca şarkılar yazdım, şiirler yazdım, öyküler, hikayeler, masallar yazdım bunun üzerine. İnsan hayalleriyle insan diye...     En sevdiğim şeylerden biridir kulaklığımı takıp kalabalık yollarda caddelerde yürümek... Yüzümde sabit bi bakış vardır genelde. Beni görenler donuk olduğunu da söyler çoğu zaman. Kimseyi görmem o anlarda... Sevdiğim armonika kulağimda çınlar, bedenim ruhumla sevişir. Kalabalığım kendi içimde zaten; kimseyi görmem. Yanımdan babam geçer, annem geçer, arkadaşlarım, dostlarım geçer. Zaman akar, güzel kızlar, yakışıklı oğlanlar geçer yanımdan. Hiç bir şey hissetmem o anda onlar için... Belki bir kaç saniye bebek yüzlerine bakarım donuk donuk... O kadar...     Sonra dururum bir bayinin önünde, ya da bi otobüs durağında. Belki bineceğim otobüs elli kere sefer yapmıştır ben beklerken. Bana garip garip bakarlar, niye bakarlar bilirim; değişik gelmişimdir onlara çünkü. En arkaik çağlarda yaşarken onlar bu kızın neden orada saatlerce beklediğini sorarlar kendilerine en fazla iki saliselik zaman dilimlerinde... Ben o an orada olmam ki bunu bilmezler. “İnsan hayalleriyle var” bu sözü ben mi söyledim, yoksa ünlü bir yazarın mı onu bile bilmem. Kulağıma çalınmış, hoşuma gitmiştir.     Kulağımda o mayhoş melodiler topluluğu çınlarken hala geleceğimi düşünürüm. Gelecekte nerede olacağımı, nasıl olacağımı, ne kadar olacağımı. Hem çok uzak hem de çok yakın gelir; korkarım. Bu kadar zıtlığın aynı bedende yaşamasından korkarım. Tezatlar üstüme üstüme gelirken ben, hala o otobüs durağinda dikilmekteyimdir.     Bazen bütün geçmişimi iğfal etmek isterim. Bütün bedenimi yakmak gelir içimden. Hayallerimi gerçkeleştiremeyecek kadar zayıf olursam diye. Belkide en iyisi kökten yok etmektir bedeni,beyni,ruhu. Ama yapamam işte, yapılmaz ki. Varyetedeyken fikirlerim frak giydiririm ruhuma. En asil ben olmalıyım; çünkü en asil benim düşüncelerim..     Kendimle baş başa kaldığım saatlerde buldum kendimi. O zamanlar soyundum kendim için, o saatlerde ağladım hıçkıra hıçkıra kimse görmeden. Ne kadar doluydum kendimle ne kadar doluydum. Düşüncelerin sınıfı olsa apoletlerim taşardı galiba....     Atladığım ilk arabayla eve gelirdim. Eve gelip odamda sakince müzik dinler, uzanıp, vazgeçip kalkıp papirüsleri doldururdum. Hülyalı düşüncelerim akardı sağnaklar halinde. Öyle bir akardı ki odama giren ıslanır, içimde olan üşürdü. Hezeyan hissettiğim anlarım olurdu. İçimin bir yerinde aşağılanmış bi yan bulurdum, öyle gelirdi. Bir an utanırdım hayal kurmaktan, bunlarla yaşamaktan. Tutardım beni hayata bağlayan hayallerimi, hummaya yakalanmış, makineye bağlanmış, çaresiz, ölümcül bir hasta gibi çekerdim düşüncelerimin fişini. Çekerdim gözümü kırpmadan, tek bir hamleyle savururdum. Tomar tomar dağılırdılar; bazen geniş, bazen dar gelen dünyama...     Kendimle baş başa kaldığım saatlerde buldum kendimi... O zamanlar parçaladım üstümü başımı. O saatlerde yaptım kalelerimi ve o saatlerde yıktım tek tekme darbesiyle. Sanra öyle bir haykırdım ki duvarlara; “insan hayalleriyle insan” diye. Titrerdiler, hissederdim ve o anlarda vazgeçtim ben hayallerden vazgeçmekten. O anlarda harcadım umutsuzluğu. O anlarda katlettim, dövdüm kederlerimi. Ben o anlarda ben oldum. Çünkü bilirdim, bilirim, bileceğim hep; insan hayalleriyle insan diye...

Eklenme: February 9th 2008
Category: Serbest Yazılar
Yazan: Şeyma İdman
Puan:
Toplam Puan: 9.706 (17 Toplam Oy)
İnceleme Puanla & Yorumla
Hit: 3667
Dil: turkish

Sondan başlayalım, ilk seni sevdim. Hani ortalarda usandığım oldu tabi, ama hiç uslanmadım.
Başlarda sandım zaman zaman. Sandım ki en güzel benim sevgilim.
Öle gördüm, öle sevdim, ondan uzattım, neyse lafı uzatmayalım ben hep sevdim.

Baştan sona hep sevdim ben, ama ilk senin gözlerinde gördüm yakınlığı,
benim uzakları arayan gözlerim ilk senin miyopluğunda seçti hayatın renklerini.
Uzatmayayım dedim, kısa ve derin sevdim gözlerin gibi,
hiçbir şeyi  büyütmedim, sırf seni büyüttüm, en büyük beden sevdim.

Sonra yakın geçmişimin uzun pişmanlıkları uzaklaştırırken senin yakınlığını,
kısa cümlelerle ve alkolün teselli ödülleriyle, son satırlarıma düştü ilk aşkımın orta halli kaçamak bakışları.

Ama ben hep sevdim, yakınlarda birileri hep vardı, elbet olacaktı,
ama ben hep sevdim senin uzaklığını. Öyle sevdim ki, ne anlattığım yakınlarım inandı, ne inananlar yakın kaldı.

Ama ben hep sevdim seni, başka meziyetlerimde vardı üstelik. Başkalarını da sevebilirdim hatta,
ama ben ilk seni sevdim. Seni ilk sevdiğim zaman geldi de aklıma,
sonunu düşünmeden orta yol bulmaya çalıştığımız yakın tarihli uzak günleri.. 

Şimdi ilk aşkımın ne kadar yakın olduğunu düşünerek, yaşımı veya yaşantımı sorguladım,
ilk olamayacak kadar uzak, son olmamalı çok yakın, yaşım, kurum, uzak, yakın, ilk,son, sevdim..
 

hep seni sevdim.

buda benden olsun.. saygılar

yaw iyi güzelde mgs , resident evil, alone in the dark, fatal frame, god of war bunlar çıksında bizde hayal aleminden oyun alemine dalalım...

Bende kentsel bazda yanlızlık çekenler arasındayım. Dilime nereden takıldığıni bilmediğim bir şarkı, beynimde ise yanlızlığın çığlığı var. Yazı için teşekkür ederim. Eline ve yüreğine sağlık....