Hanginiz İsteklerini Taşıyabiliyor Yorulmadan?

Oyun Sponsorumuz

Bazen konuşmak çok boş geliyor bana... Kelimeler o kadar aciz, o kadar zavallı kalıyor ki hissettiklerimin karşısında... Utançlarından kaçışıyorlar, koşuyorlar, saklanıyorlar beynimde... Bazen, bazen her şey çok saçma geliyor bana... Bazen; hayat, sevdiklerim, sevmediklerim, seveceklerim... ve bazen istediklerim geliyor aklıma ya da hiç aklımdan çıkmayanlar... Bazen onları çok istiyorum. İstiyorum su gibi, ekmek gibi... Sevgili gibi istiyorum, nefes almak gibi... Bazen isteklerim o kadar ağırlaşiyor ki kollarımda taşıyamıyorum, ağırlaştıkça ağırlaşıyorlar. Atıp gidemiyorum da... Öylece taşıyorum sadece... Payet remiller bakıyorum kendim için, onlarda yükümü hafifletecek bir şey söylemiyorlar ki... Hiç çok istedğiniz bir şey oldu mu? Bir kızı çok istediniz mi mesela? Ya da bi evi,ya da bi kitap yazmayı çok isteyen oldu mu?.. Ben yaşamayı çok istedim, nefes almayı çok istedim. Bunun için o kadar çok çaba soyup yedim ki anlatamam... 0 kadar çok pişirdim ki isteklerimi... O kadar kibar işledim ki öylesine, öylesine nazik davrandım. Mahremiyet gibi örterken bebek gibi okşadım ve bazen herkesi kovdum. İsteklerim ders çalışsın diye... Çünkü isteklerimi hayata hazırlıyordum, çünkü onlar hayat denilen sınava gireceklerdi. Çalışmaları, çok çalışmaları, pişmeleri gerekiyordu. Bazen gülmek boş geliyor bana... Gülümsemek.... Ya da ağlamak da boş geliyor... Hiç bir zaman göz yaşlarım hücrelerimdeki acıyı yansıtamadı ki!.. Ya da kahkahalarım kalp atışlarımın hızına erişemedi... Maalesef... Çok yorulduğum zamanlar oldu... Ağladığım... Herkesten sakladığım gözyaşlarım oldu, tuzlu göz yaşlarımın tadına bakmak isteyen binlercesi oldu. Ama ben, ben kendimi doldurdum her seferinde kadehlere; kendimi içtim ve cömertçe içirdim masadakilere... Ah! ne kadar kalabalık bir ailem vardı... Ne kadar kalabalıktık... 7 milyarlık geniş ailemle yaşıyorduk tek göz odada... ve maalesef bazı kardeşlerim o kadar aptallardı ki hiç bir zaman küçük bir evimiz olduğunu göremediler... Bazen sabah olması, güneşin boy göstermesi çok boş geliyor bana... Güneş hak etmediği kadar övgü aldığında çoşuyor, ona tahammül edemediğim kadar askıda kalıyor... Galiba güneş kafayı yemiş bir narsist; farkında değil misiniz? Narkissos gibi eriyecek gölün kenarında... Ve erirken bizi de beraberinde götürecek. Çünkü tüm saatleri aydınlık... Ve vampirler aydınlık vakitlerde çıkmazlar dışarıya... Biliyor musunuz ben de içimde bir vampir büyüttüm... Sarmısak döğeceğiyle dövdüm, ben isteklerime vampirlerim dedim ve aşık oldum onlara... Ben bir vampirellayım, isteklerime aşığım... Belki de bundan dolayıdır; bazenlerimin olduğu zamanlarda bazenlerimle doğan duygularımın saçma gelmesi... Karanlık çökünce içimdeki hülyayı akıttım damla damla... Geğirebildiğim kadar geğirdim, en iğrenç hallerimde takla attım. Çünkü isteklerime böyle ulaşabileceğimi düşündüm. Acaba diğer insanlar da bu kadar çok istiyorlar mı bir şeyleri? Yoksa ben miyim Dünya da bişileri bu kadar çok isteyen? ...sanmam... Hep aptal bulmuşumdur güneşlenenleri... Aptallalar... Aptallar... Gündüz dışarı çıkmayın, size ışık saçan o ışınlar benim için bir işkence makinası... Her bir açı, bir uvzuma düşman... Farkında değil misiniz gün ışığının yobazlığının?.. Siz altın çağın insanları agnostik yavrularınızı ne zaman doğurdunuz? Ve siz...Kendini düşünen zavallı mahlukatlar... Briçe bensiz nasıl başlarsınız? Lejyon fırsatlarımı üzerinize saldım bile... Bazen çok bazenlerim olur ve işte yine o çok bazenlerimden birinde, tirşe renginde arp çalarım. Genelde çalarken isteklerimle beraber, diğer insanlarla beraber, güneş ve gün ışığıyla beraber, gitanes çekerim ciğerleirme... Keskin aroması beni uzaklara götürür... Hiç biri benle yarışamaz uzun süre içmek konusunda... Benim hayatımın 'dealer'ı kim acaba?.. Kim dağıtıyor kağıtlarımı?.. Hep mi kötü gelir bir el?.. Bazen düşünmek çok boş geliyor bana... Düşündekçe ağırlaşıyor istediklerim, taşıyamıyorum bu zayıf kollarla... İşte o zamanlar anarşi tiyatrosunun en baba adamlarını okuyorum saatlerce... Darien, sende benim gibi istedin mi sahnede olmayı?.. Az evvel ki vampirlerimden biri kapıyı sertçe vuruyor. Yaşama sebeplerim desem de olur hani... Kalkıp kapıyı açıyorum, boynuma sarılıyorlar. Doyasıya öpüyorum, onlar benim isteklerim, beklentilerim... Bense onların sevgilileriyim, hepsiyle ayrı ayrı ilgileniyorum....Hepsinin dudağında ayrı bir şarap tadı... Hayatımın ateşleyici unsurları olan ihityaçlarımla arzularımı bu geceliğine benim odama alıyorum. Onlar evlendi ve beraber uyumaları gerek diyorum... Sessizce yatırıp çıkıyorum odadan... Paganini'nin 'La Campanella'sı çınlıyor odamda ve ben mutlu oluyorum. Koltuğa kıvrılıyorum, çarşaf,yastık gereksiz... Uyumak için hazırlanıyor vucudum... O sakinlikte iki cümle tınlıyor beynimde; birinin sonunu bile getiremiyorum... "Bazen konuşmak çok boş geliyor bana... Kelimeler o kadar aciz, o kadar zavallı kalıyor ki; hissettikle..." ...uyuyorum...

Oyun Sponsorumuz

bu site senin yazlarınla daha güzel bir yer oluyor.Sadece oyun aleminden senin yazıların çıkarıyor.ellerine sağlık